Na pierwszy rzut oka to nietypowy owczarek – duży, biały pies pasterski o łagodnym charakterze, który doskonale komunikuje się z dziećmi. Cieszy się popularnością w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i wielu krajach europejskich. Rasa ta została wyhodowana nie tylko do zadań ochronnych. Owczarki podhalańskie posiadają unikalną zdolność wspierania procesu rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnościami, pisze portal warsaw-name.eu. Są także niezastąpione we współpracy z ratownikami, policją czy służbami łączności.
Dowiedz się także, ile “zarabiają” warszawskie drzewa – ciekawe badanie lokalnych naukowców.
Historia rasy
W 1938 roku w jednym z niemieckich czasopism po raz pierwszy wspomniano o „owczarku górskim”. Tak określano wówczas polskiego owczarka podhalańskiego i jego przodków. Już w XV wieku koczujący pasterze hodowali takie psy na terenie całej Europy. Z czasem zwierzęta te zmieniały się pod wpływem różnych warunków, w tym zmian klimatycznych. Dopiero w 1973 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zatwierdziła standard tej rasy.
Cechy charakterystyczne
Polski owczarek podhalański to pies wyróżniający się rozmiarem i siłą. Ma szeroką głowę, mocną budowę ciała, białe umaszczenie oraz długą, gładką sierść z gęstym podszerstkiem. Mimo imponujących rozmiarów cechuje go spokojny i zrównoważony charakter. To przede wszystkim niezawodny stróż – nie wykazuje agresji wobec domowników ani bliskich, a może ją okazywać wyłącznie wobec obcych. Psy te są bardzo przywiązane do swojego opiekuna i ciężko znoszą długotrwałą samotność. Dla nich rodzina to wataha. Uwielbiają się bawić i pomimo swoich dużych rozmiarów pozostają szybkie i mobilne.
Owczarek podhalański uwielbiają dzieci. Chętnie się z nimi bawi i wspiera w codziennych aktywnościach. Może częściowo pełnić rolę opiekuna, jednak lepiej nie zostawiać zbyt małych dzieci samych z dużym psem. Z innymi zwierzętami dogaduje się dobrze, jednak zbyt małe zwierzęta mogą być zagrożone. Wczesne wprowadzenie do kontaktu z kotami pozwala na uniknięcie problemów. Ma doskonale rozwinięty zmysł, dzięki czemu potrafi odnajdywać zaginione zwierzęta i ludzi. Podczas trzęsień ziemi może wyciągać ludzi spod gruzów. To pies, który pójdzie za swoim właścicielem choćby na koniec świata i będzie mu towarzyszył w każdej drodze.
Przyszli właściciele powinni zrozumieć, że organizm tego psa jest silny i wytrzymały. Ważnym celem w procesie hodowli rasy jest wyeliminowanie chorób dziedzicznych. Kluczem do zdrowia zwierząt są regularna aktywność fizyczna i uwaga ze strony właściciela.
Utrzymanie zwierzęcia
Ten pies nie nadaje się do mieszkania w bloku. Będzie czuł się komfortowo w przestronnym domu lub na podwórku w solidnym kojcu. Pomimo swoich rozmiarów, pies nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Wystarczy czesać go kilka razy w tygodniu grzebieniem z miękkimi, rzadkimi zębami, przycinać pazury, dbać o czystość uszu i przemywać oczy naparem z rumianku lub mocną herbatą.
Ważne jest, aby pamiętać, że rasa polskiego owczarka podhalańskiego ma dużo energii. Dlatego należy wyprowadzać psa na spacer kilka razy dziennie, a czas spaceru powinien wynosić co najmniej godzinę. Mięśnie psa powinny być w dobrej kondycji, co zapewnią ćwiczenia i aktywność fizyczna. Konieczne jest również szkolenie psa. Psy tej rasy są bardzo inteligentne i szybko się uczą. Zwykle potrafią opanować wiele komend, mają doskonałą pamięć, dobrze odczytują sygnały behawioralne, intonację głosu, zapamiętują pojedyncze słowa i doskonale wyczuwają stan emocjonalny właściciela. Z drugiej strony, rasa ta wykazuje pewną niezależność, choć nigdy nie przekracza to granic. Ogólnie polski owczarek podhalański to rasa przyzwyczajona do współpracy z człowiekiem. Wrodzona przyjazność wobec ludzi i pozytywny charakter czynią psa świetnym towarzyszem. Pracę z kynologiem lub samodzielne szkolenie najlepiej rozpocząć od 6. miesiąca życia. Proces ten nie zawsze przebiega gładko. Pies może okazywać swój charakter, być uparty, a nawet próbować dominować. Dopiero gdy właściciel pokaże, kto jest głównym przewodnikiem, pies będzie posłusznym i zaakceptuje go jako lidera swojej „sfory”. Zdecydowanie należy unikać stosowania kar fizycznych. W wychowaniu psa trzeba wykazać się cierpliwością i taktem. Przy odpowiednim szkoleniu agresywne zachowanie w stosunku do członków rodziny jest wykluczone. Wobec obcych pies może być ostrożny, ale pozostanie powściągliwy. Ten duży biały pies jest inteligentny, niezależny, wesoły, stabilny emocjonalnie, odważny i rozsądny. Ma silne poczucie sprawiedliwości, a za okazane dobro odpowiada wiernością i wielką miłością.
Kolejnym ważnym czynnikiem zdrowia i aktywności psa jest odpowiednia dieta. Właściciel może wybierać między naturalnym jedzeniem a karmą. Jeśli wybiera suchą karmę, musi ona być najwyższej jakości, odpowiednia dla dużych ras psów. W przypadku diety naturalnej podstawą menu powinno być białko pochodzenia zwierzęcego: mięso, jajka, ryby, twaróg. Mięso należy podawać na surowo. Do diety psa można dodać również kasze, warzywa i owoce. Nie wolno przekarmiać psa. Lepiej trzymać się ściśle ustalonego harmonogramu karmienia. Jeśli szczenię cierpi na otyłość, ta choroba pozostanie z nim na całe życie.
