Edward Strasburger to warszawski botanik, który zyskał sławę dzięki swoim badaniom naukowym. Za swoją ciężką pracę otrzymał wiele nagród – pisze warsaw-name.eu. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo o karierze warszawskiego naukowca.
Pochodzenie
Edward Strasburger urodził się w 1844 roku w Warszawie. Jego ojciec był właścicielem cukierni w mieście, a matka pochodziła z rodziny znanych warszawskich architektów. Oprócz Edwarda w rodzinie było jeszcze pięcioro dzieci.
Początkowo chłopiec uczył się w domu. Później rodzice wysłali go na naukę do miejscowego gimnazjum. To właśnie tam Edward zainteresował się botaniką. Rodzice mieli jednak inne plany na przyszłość syna – chcieli, aby chłopiec zajął się rodzinną cukiernią. Edward nie zdradził swego zainteresowania botaniką, więc rodzina zmuszona była zaakceptować decyzję syna.
W 1862 roku Strasburger został studentem Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiował botanikę pod kierunkiem profesora Jerzego Aleksandrowicza. Później wyjechał na studia do Niemiec. W Bonn Edward zgłębiał anatomię roślin, a w Jenie dowiedział się więcej o ich rozwoju. Podczas pobytu w Niemczech poznał zoologa Ernsta Haeckela.
Działalność naukowa
W 1866 roku Edward uzyskał stopień doktora botaniki na podstawie niepublikowanej rozprawy. W tym samym roku powrócił do Warszawy. To tutaj Strasburger przygotował swoją rozprawę habilitacyjną „Krótki rys historyi rozwoju szparek u roślin”. Na podstawie tego materiału uzyskał habilitację na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Szkoły Głównej Warszawskiej. Edward uczył głównie histologii, anatomii i fizjologii roślin.
Na początku lat 70. naukowiec otrzymał propozycję pracy na uniwersytecie w Jenie, w związku z czym musiał przeprowadzić się do Niemiec. W tej uczelni kierował Katedrą Botaniki jako profesor nadzwyczajny.
Kiedy Edward zainteresował się botaniką, zaczął zbierać rośliny, oznaczać je i kolekcjonować zielnik. Podczas pobytu w Paryżu naukowiec uczestniczył w wycieczkach florystycznych. Po powrocie do Warszawy zaczął odwiedzać Ogród Botaniczny, gdzie pod kierunkiem Aleksandrowicza oznaczał rośliny i również zbierał zielnik. Podczas studiów w Jenie Edward rozpoczął badania z zakresu morfologii rozwojowej roślin – przygotował rozprawę doktorską z tego zakresu. Po powrocie do Warszawy kontynuował badania z zakresu morfologii rozwojowej. W okresie warszawskim rozpoczął badania nad przemianą pokoleń w różnych grupach roślin. Początkowo zajmował się badaniem przebiegu zapłodnienia u paproci i drzew iglastych. Badania Strasburgera dotyczyły także cytologii, anatomii i embriologii. Do głównych osiągnięć można zaliczyć pierwszy szczegółowy opis woreczka zalążkowego u nagozalążkowych i okrytozalążkowych oraz wykazanie istnienia podwójnego zapłodnienia u okrytozalążkowych.
Ogólnie uważa się, że Strasburger był jednym z najwybitniejszych botaników swoich czasów. Otrzymał doktoraty honoris causa uniwersytetów w Getyndze, Oksfordzie, Connecticut, Chicago i Brukseli. Został członkiem wielu akademii nauk, zwłaszcza w Berlinie, Monachium, Paryżu, Royal Society w Londynie, Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk w Bostonie, National Academy of Science w USA, Królewskiej Akademii Irlandzkiej w Dublinie, akademii w Turynie, Belgii, Holandii, Danii i Norwegii. W 1873 roku Akademia Umiejętności w Krakowie wybrała go na członka korespondenta.
Edward Strasburger bardzo szanował swoją pracę. Był pod wielkim wrażeniem swoich badań. Jego dzieło było jego życiem. Mimo takiej pasji do nauki udało mu się założyć własną rodzinę i zostać ojcem dwójki wspaniałych dzieci. Jego syn poszedł jego śladem i został lekarzem internistą oraz profesorem na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem.
