Warszawa pełna jest wielu atmosferycznych miejsc. Naszą uwagę przykuł Ogród Saski – pierwszy publiczny park stolicy. W tym artykule na warsaw-name.eu bardziej szczegolowo opowiemy jego historię.
Powstanie parku
W XVIII wieku król August II rozpoczął swój wielki plan urbanistyczny w Warszawie. Zaczął skupować pałace, które powstały wzdłuż Osi Saskiej. Większość z nich król kazał zrównać z ziemią. Pozostał tylko jeden pałac, a na miejscu zburzonych budynków powstał obszerny Ogród Saski.
W maju 1727 roku odbyło się uroczyste otwarcie parku. Stał się pierwszym parkiem publicznym w Warszawie. Przy wjeździe na teren parku wzniesiono żelazną bramę ozdobioną dwoma białymi koronami. Ogród Saski wypełniony był wieloma alejkami, po których lubili przechadzać się przedstawiciele warszawskiej elity.
Ta słynna lokalna przestrzeń rekreacyjna została wykonana w stylu francuskim przez Matthäusa Daniela Pöppelmanna i Zachariasa Longuelune’a we współpracy z Carlem Friedrichem Pöppelmannem i Johannem Christophem von Naumannem na zlecenie króla Augusta II. Później park przekształcono w ogród angielski. Plan tej przebudowy dostarczył ogrodnik z Pulau, pan Savage, a prace wykonał Jan Strobel, który był pierwszym ogrodnikiem państwowym. W trakcie tych prac wyasfaltowano inne ulice i aleje, wyrównano i podwyższono pagórki, posadzono nowe drzewa i kwietniki. W celu upiększenia i powiększenia ogrodu oraz przyległych do niego uliczek wyburzono stare domy z czasów saskich, m.in. przy ulicy Królewskiej, Granicznej, a także altanki, ogrody pomarańczowe i budynki gospodarcze ogrodników. W sumie Ogród Saski zajmował 17 hektarów po zachodniej stronie budynku Pałacu Saskiego. Z drugiej strony ogród graniczył z targiem końskim.
W tamtych czasach warszawiacy nazywali Ogród Saski doskonałym miejscem spotkań polskiej elity. Jego zaletą była dostępność. Wejście do parku nie było oczywiście otwarte dla wszystkich i nawet korzystanie z parku zależało od ówczesnego statusu społecznego.
Dalsze losy parku
W 1804 roku Ogród Saski stał się siedzibą Liceum Warszawskiego. W tym czasie studenci zapełniali alejki ogrodu podczas przerw, więc park szybko się zmieniał. Na początku XX wieku Ogród Saski stracił swój urok, ponieważ wpłynęła na niego także sytuacja polityczna w kraju. Ogród był przez długi czas zaniedbany. Drzewa były zarośnięte, ulice błotniste i wyboiste, nie było ławek, a stare i zbutwiałe ławki nie przyciągały warszawiaków. W 1923 roku na terenie parku postawiono pomnik księcia Józefa Poniatowskiego.
W czasie II wojny światowej park został zamknięty. Po Powstaniu Warszawskim Ogród Saski został zniszczony. Zrównano z ziemią także wiele pawilonów. Generalnie park szczególnie nie ucierpiał, gdyż Niemcy wykorzystywali go do celów rekreacyjnych i dbali o roślinność. Dopiero pod koniec wpłynęły na niego działania odchodzących Niemców, którzy budowali okopy, stanowiska artyleryjskie i składy amunicji.
W 2007 roku przeprowadzono renowację Ogrodu Saskiego. Założono nowe płoty, oczyszczono stawy i odrestaurowano kaplicę. Podczas remontu zadbano także o roślinność parku, w szczególności wycięto stare drzewa i posadzono nowe, wymieniono bukszpany oraz posadzono świeży trawnik.
W XXI wieku Ogród Saski zajmuje ponad 12 hektarów, na których rośnie około 2500 drzew, wiele krzewów i bylin. Park został wpisany do rejestru zabytków. Całe terytorium wyposażone jest w system monitoringu, co podnosi poziom bezpieczeństwa. Znacząco polepszyło to reputację parku i zachęca warszawiaków do częstych spacerów.
