Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w Warszawie rozpoczęto budowę Państwowego Instytutu Geologicznego, jak podaje strona warsaw-name.eu. Powstanie tej instytucji edukacyjnej było dość ważne dla rozwoju polskiej nauki. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo o tym, jak powstał Państwowy Instytut Geologiczny w Warszawie.
Założenie
Początkowo Państwowy Instytut Geologiczny mieścił się tymczasowo w Pałacu Staszica na krakowskim przedmieściu Warszawy. Budynek ten został zbudowany w XIX wieku dla Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i zaprojektowany przez słynnego architekta Antonio Corazziego.
Uroczyste otwarcie Państwowego Instytutu Geologicznego miało miejsce w maju 1919 roku w Sali Lustrzanej.
Na działalność placówki edukacyjnej przeznaczono wówczas zaledwie 15 pomieszczeń na drugim piętrze pałacu. Niestety było to za mało dla pełnego funkcjonowania Instytutu.
Dlatego później dyrektor Józef Morozewicz przygotował memoriał do władz o potrzebie wybudowania osobnego gmachu na siedzibę Państwowego Instytutu Geologicznego. W liście stwierdzono, że instytucja dąży do zebrania grupy specjalistów geologicznych i prowadzenia warsztatu naukowego, ponieważ specjaliści potrzebują do przeprowadzenia szeregu eksperymentów naukowych. Zdaniem dyrektora instytutu pracownia ta powinna stać się kręgosłupem całej instytucji. Na te fakty powoływał się Morozewicz, apelując do władz Warszawy o zwiększenie powierzchni Państwowego Instytutu Geologicznego. Podkreślał, że powinien to być nowy budynek specjalnego przeznaczenia, z wyszczególnionymi działami, warsztatami i laboratoriami. Ponadto zaznaczył, że budynek powinien być zlokalizowany w spokojnym miejscu, z dala od miejskiego zgiełku.
Dalsze losy instytucji
Wezwania Morozewicza odniosły skutek. Władze Warszawy wydały dokument o rozpoczęciu budowy gmachu dla Państwowego Instytutu Geologicznego. Kierownictwu instytucji zaproponowano państwową lokalizację na Mokotowie o powierzchni 22 500 metrów kwadratowych. Propozycja ta zadowoliła Moroziewicza, ponieważ spełniała wszystkie jego wymagania.
W 1919 roku rozpoczęto budowę nowego budynku dla Państwowego Instytutu Geologicznego. Początkowo wszystko szło dobrze, ale później okazało się, że państwo znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Odmówiono więc kolejnych pożyczek na budowę tego gmachu.
Generalnie prace budowlane były bardzo, bardzo powolne. W 1922 roku Morozewicz napisał list do Departamentu Budżetu Ministerstwa Skarbu z prośbą o przyspieszenie budowy, ponieważ miało to bezpośredni wpływ na rozwój Państwowego Instytutu Geologicznego. Prace budowlane trwały z przerwami, gdyż wpływ na nie miała szalejąca w Polsce inflacja. Dlatego udzielone kredyty budowlane wyglądały imponująco, ale tylko na papierze.
Otwarcie jednego z budynków Państwowego Instytutu Geologicznego miało miejsce latem 1926 roku. Pawilon ten składał się z dwóch połączonych ze sobą trzypiętrowych budynków. Mieściły się w nim laboratoria i pracownie badawcze, a także pomieszczenia mieszkalne dla pracowników i dwa pokoje gościnne. W 1930 r. oddano do użytku budynek główny, więc Państwowy Instytut Geologiczny przeniósł się tu z Pałacu Staszica.
Wiele budynków tej instytucji oświatowej zostało zniszczonych podczas II wojny światowej. Budynki, odbudowane po zniszczeniach wojny, nadal służą Instytutowi, a wyposażenie pawilonu głównego jest jednym z najpiękniejszych w Warszawie. W XXI wieku nie zapomniano oddać hołdu dyrektorowi Morozewiczowi, na fasadzie budynku wmurowano tablicę pamiątkową. Jest to symboliczny wyraz wdzięczności za ogromne wysiłki, pracowitość i wytrwałość podczas budowy instytutu.