Na początku XX wieku w Warszawie rozpoczęła działalność elektrownia miejska. O jej pojawieniu się pisała cała polska prasa, ponieważ było to ważne wydarzenie w historii Polski, donosi warsaw-name.eu. W tym artykule opowiemy więcej o warszawskiej elektrowni miejskiej.
Początek
W 1902 roku władze Warszawy podpisały umowę z rosyjskim oddziałem niemieckiego koncernu Schuckert na budowę i eksploatację elektrowni. Powstała ona na działce ograniczonej ulicami Leszczyńską, Wybrzeżem Kościuszkowskim, Tamką i Elektryczną. W tym samym roku firma uruchomiła dwa lokomotywy parowe.
W 1904 roku zakończono wszystkie prace remontowe w obiekcie. W budynku elektrowni zainstalowano cztery kotły parowe i trzy zestawy silników parowych połączonych z generatorami elektrycznymi. Pięć lat później zdecydowano się podpisać umowę na rozbudowę elektrowni i całej sieci energetycznej. Firma została więc wyposażona w cztery kolejne kotły i dwa nowe turbozespoły. Wybudowano również nowe obiekty. W szczególności maszynownię, w której przechowywano niezbędne generatory.
W tym okresie władze Warszawy zastanawiały się nad budową budynków mieszkalnych dla pracowników firmy. Ułatwiłoby to życie robotnikom i zwiększyło produkcję. Tak więc w 1905 roku wybudowano dwa domy przy ulicy Elektrycznej.
Ogólnie rzecz biorąc, ta pierwsza elektrownia składała się z kotłów, w których przepływająca przez nie woda była przekształcana w parę w kotłach, turbogeneratorów, które wytwarzały energię elektryczną za pomocą pary, jednostek sterujących wytwarzaniem energii oraz systemu chłodzenia zużytej pary. Ważne było, aby odległość między poszczególnymi elementami elektrowni była jak najmniejsza, aby zapewnić bezpieczny i wysokiej jakości przepływ pracy.
Los elektrowni
W 1904 roku w Powiślu zbudowano kolejną elektrownię. Był to ogromny budynek z czterema fasadami. Najważniejszą jego częścią była ogromna maszynownia o długości 27 metrów, szerokości 26 metrów i wysokości 21 metrów. Znajdował się tam również zbiornik akumulacyjny, który był przechowywany w osobnej przybudówce bezpośrednio połączonej z ogromną halą od strony Wisły. Naprzeciwko tego budynku znajdowała się kotłownia, która była połączona z maszynownią. Zainstalowano tam cztery potężne kotły parowe. Później w pobliżu kotłowni wybudowano komin odprowadzający dym z kotłów.
Wcześniej elektrownia miejska nie miała własnego budynku, więc tymczasowo korzystała z budynku lokomotywowni. Wcześniej budynek służył do przechowywania maszyn, które uległy awarii. Budynek ten znajdował się w pobliżu skrzyżowania ulic Leszczyńskiej a Elektrycznej. Budynek przetrwał do lat 30. XX wieku, a następnie został rozebrany.
Na początku lat 20. XX wieku elektrownia przeszła pewne zmiany. Wycofano z eksploatacji dwa turbogeneratory. W tym samym czasie wyburzono starą kotłownię i przylegający do niej budynek administracyjny, a na ich miejscu rozpoczęto budowę nowej kotłowni. W 1923 roku na terenie elektrowni powstał budynek rozdzielni. Początkowo był to dwupiętrowy budynek o długości 64 metrów. Później został on połączony z maszynownią. Również w tym okresie do spółki przyłączono linię kolejową z dworca gdańskiego, która biegła wzdłuż Wisły.
Podczas II wojny światowej Warszawska Elektrownia Miejska została częściowo zniszczona w wyniku bombardowań i ostrzału artyleryjskiego. We wrześniu 1939 roku elektrownia ostatecznie zakończyła działalność. Elektrownia została odbudowana podczas okupacji niemieckiej. Podczas Powstania Warszawskiego elektrownia znajdowała się w rękach powstańców, zaopatrując miasto w energię elektryczną do września 1944 roku.
