Naukowiec Józef Cywiński odegrał kluczową rolę w rozwoju polskiego środowiska badawczego w dziedzinie inżynierii biomedycznej. Jego wynalazki znacząco wpłynęły na kształtowanie nowoczesnych metod diagnostyki i leczenia – informuje portal warsaw-name.eu.
Wczesne lata i rozwój w dziedzinie inżynierii biomedycznej
Józef Cywiński urodził się 13 marca 1936 roku w Warszawie. Pochodził ze szlacheckiego rodu, lecz jego rodzina musiała porzucić swój majątek i dom rodzinny podczas II wojny światowej. Po wojnie przeprowadził się z rodzicami do Bielska, gdzie nie miał możliwości zdobycia tradycyjnego wykształcenia. Dopiero po zakończeniu wojny rozpoczął naukę w Liceum im. Mikołaja Kopernika, jednocześnie uzupełniając wiedzę z fizyki, chemii i matematyki dzięki korepetycjom.
W 1952 roku, po wygraniu konkursu na przyjęcie do Politechniki Warszawskiej, Józef Cywiński został jednym z najmłodszych studentów tej uczelni. Po ukończeniu programu studiów telekomunikacyjnych skupił się na elektronice medycznej. Jego pierwszym wynalazkiem był liniowy automatyczny skaner do chromatografii. W 1959 roku młody naukowiec rozpoczął pracę w laboratorium informatyki Politechniki Warszawskiej, gdzie opracował rejestr próżniowy dla pierwszego polskiego komputera. Rok później uzyskał tytuł magistra inżynierii medycznej.
W 1962 roku rozpoczął studia doktoranckie, kontynuując działalność naukową na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym oraz Politechnice Warszawskiej. Jako dyrektor laboratorium elektroniki w Instytucie Kardiologii stworzył pierwszy na świecie zewnętrzny rozrusznik serca sterowany falami R. W trakcie studiów założył również przemysłowe laboratorium Ridan Instruments Ltd, które produkowało m.in. pierwsze w Polsce mięśniowe elektrostymulatory, elektrometry ładunkowe do diagnostyki oraz analizatory gazów krwi. W 1967 roku obronił swoją rozprawę doktorską, uzyskując tytuł doktora nauk.
W 1970 roku Józef Cywiński został zaproszony na stanowisko docenta radiologii i elektrotechniki w Szkole Medycznej Uniwersytetu Missouri. Rok później rozpoczął współpracę naukową z Harvard Medical School oraz Massachusetts Institute of Technology. Po dobrowolnym przejściu na emeryturę w 1986 roku współzałożył w Nowym Jorku organizację badawczą Medinet, Inc., gdzie opracował pierwszy na świecie system archiwizacji i przesyłania obrazów wraz ze stacjami roboczymi dla skanerów.
W 1994 roku, na zaproszenie członka Narodowej Rady Szwajcarii Schmidhaltera, Cywiński przeniósł się do Szwajcarii, by rozwijać działalność w zakresie produkcji urządzeń medycznych. Powstały wówczas Valmed Ltd oraz Instytut Badań i Technologii Medycznych (ITM). Po przeprowadzce do Paryża w 2005 roku rozpoczął współpracę z firmą Ad Rem Technology SARL, gdzie wynalazł stymulator nerwowo-mięśniowy Veinoplus, przeznaczony do leczenia schorzeń naczyniowych. W 2007 roku został menedżerem oraz jedynym akcjonariuszem instytutu badawczego EMSTIM.
Uznanie i znaczenie działalności naukowej
Józef Cywiński, posiadając ponad 10 patentów, odegrał kluczową rolę w rozwoju inżynierii biomedycznej oraz elektrostymulacji organizmów żywych. Jest autorem ponad 100 publikacji naukowych, w tym takich prac jak „An Analogue of the Nervous Control of Intrinsic Cardiac Pacemaker”, „Implantation of Microelectronics and Biotelemetry” oraz „Neuromuscular Transmission Monitor”. Za swoją działalność został wyróżniony członkostwem w Instytucie Inżynierów Elektryków i Elektroników, Amerykańskim Kolegium Kardiologii, Międzynarodowym Certyfikatem Inżynierii Klinicznej oraz wieloma innymi odznaczeniami.
